والدین همه فرزندان‌شان را به یک اندازه دوست دارند ولی بعضی‌های‌شان را دوست‌تر دارند. من همه شعرهایم را دوست دارم٬ اما این شعر یکی از آن‌هاست که واقعا دوست‌ترش دارم.

این چکامه را از دفتر «به‌سروده بر قله‌ها» انتخاب کردم و در تاریخ 1382/10/11 سروده شده است.

 

شب

چراغانی قرمز اتوبوس‌ها

در شریان اقیانوس جاده‌ها در حرکت‌اند

در این نوسان

جابه‌جایی جست‌وُ‌جوگرانی

                                             که در پی یافتن

                                                  در پی یافتن

روز

درِ اقیانوس خانه‌ها باز می‌شود

لبریز عوض شدن جای آن‌ها که

از اتوبوس‌های شبانه به رختخواب می‌روند

               با آن‌ها که از رختخواب‌ها می‌روند

به جابه‌جایی جست‌وُ‌جوگرانی

                                           که در پی یافتن

                                                در پی یافتن

 

دنیا جنگلِ اقیانوس‌های غول پیکری است

بی‌نهایت جزیره‌ی نامسکون

                                     با ساحل ماسه‌ای

                                     با یک نخل

                                    با یک رابینسون کروزوه

 

شش میلیارد رابینسون تنها

روزها به شب می‌روند

            شب‌ها از روز بر می‌گردند

دور خودشان

                دور جزیره می‌چرخند

نقشه‌های دقیقِ کشیده در بطری

                        به آب می‌دهند

                    

                                            در انتظار یافتن

                                            در انتظار یافتن

 

رابینسون‌های دودل

رابینسون‌های مضطرب

رابینسون‌های امیدوار     

 

 

نظر خود را اضافه کنید.

0