کنفرانس‌های TED را خیلی دوست دارم. آدم‌های خاصی که با اندیشه‌های عالی و عملکردی قابل توجه می‌آیند و در کمال تواضع در مورد خودشان و دست‌‌آوردهای‌شان صحبت می‌کنند.

مهم‌تر از آن این‌که؛ مسایلی را که خیلی به ما نزدیک هستند و به همین دلیل نیز از دید ما پنهان مانده‌اند یا اصلا متوجه آنها نیستیم را به گونه‌ای جذاب برای‌مان دوباره بازگو می‌کنند.

تا جایی که بتوانم آن‌ها را دنبال می‌کنم، حقیقتا از ‌‌آن‌ها می‌آموزم و لذت می‌برم. اخیرا سخنرانی "The danger of a single story " خانم «Chimamanda Ngozi Adichie» را که یک نویسنده نیجریه‌ایی الاصل ساکن آمریکاست، دیدم. واقعا برایم تکان دهنده بود. سخنانی که ابتدا گمان می‌کردم در مورد نویسندگی است اما واقعا یک آموزه اخلاقی تمام عیار بود. واقعا برایم جذاب بود.

مترجم آن با پایبندی به ترجمه کلمه به کلمه عمل کرده بود، همچنین جملات دو یا سه بار تکرار شده بود. متن مترجم را ویرایش و اصلاح کردم و برای دوستان بزرگوارم می‌گذارم، چون خیلی دوست‌دارم که شما هم از لذت شایان آن بهره‌مند شوید.

 خواهش می‌کنم حوصله کنید و متن را تا پایان بخوانید، ارزشش را دارد.

 

"خطر داشتن تنها یک داستان در مورد چیزی"

 

من یک داستان نویسم و علاقمندم که برخی از داستان‌های شخصی ام را برایتان تعریف کنم. در مورد چیزی که دوست دارم آنرا "خطر داشتن تنها یک داستان در مورد چیزی" بنامم. من در محوطه کمپ دانشگاهی در نیجریه شرقی بزرگ شدم مادرم می گوید که من در سن دوسالگی شروع به خواندن کردم، هرچند فکر می‌کنم احتمالا چهار سالگی به حقیقت نزدیکتر است. بنابراین خیلی زود شروع به خواندن کردم و آنچه که می خواندم، کتابهای بریتانیایی و آمریکایی بچه گانه بودند.  همچنین خیلی زود شروع به نوشتن کردم. زمانی که در سن حدودا هفت سالگی شروع به نوشتن کردم، نوشته هایم داستان‌هایی با مداد و تصاویری با مداد رنگی بودند، که مادر بیچاره من مجبور بود آنها را بخواند.

من دقیقا همان نوع داستان‌هایی را می نوشتم، که می خواندم. تمام شخصیت های من سفیدپوست و چشم آبی بودند. آن شخصیت ها در برف بازی می کردند، سیب می خوردند و در مورد هوا زیاد صحبت می کردند. جملاتی مانند این‌که؛ «چه خوب می‌شد اگه آفتاب در می‌اومد».

این در حالی بود که من در نیجریه زندگی کرده بودم و هیچ وقت خارج از نیجریه نبوده ام. ما برف نداشتیم. انبه می خوردیم و هیچ وقت در مورد هوا صحبت نمی کردیم، چراکه نیازی به آن نبود.

همچنین شخصیت های من مقدار زیادی آبجو زنجبیلی (جینجه بیر) می نوشیدند. چراکه شخصیت هایی که من در کتابهای انگلیسی خوانده بودم، آبجو زنجبیلی (جینجه بیر) می نوشیدند. مهم نبود که من حتی نمی دانستم که آبجو زنجبیل (جینجه بیر) اصلا چیست؟!  و برای سالهای زیادی پس از آن ، علاقه ی شدیدی داشتم که آبجو زنجبیلی (جینجه بیر) را مزه کنم. اما این داستان دیگری‌ست.

فکر می کنم چیزی که این داستان نشان می دهد ، این است که؛ ما چقدر در مواجهه با داستان تاثیر پذیر و آسیب پذیر هستیم، خصوصا در زمان کودکی. چون تمام آن‌چه که خوانده بودم، کتاب هایی بودند که در آنها شخصیت ها خارجی بودند. متقاعد شده بودم که کتاب ها، برحسب ماهیت‌شان باید دربرگیرنده خارجی ها باشند. باید در مورد چیزهایی باشند که من به شخصه نمی توانستم تشخیص دهم. در حالی که، وقتی که کتاب‌های آفریقایی را کشف کردم ، چيزها تغییر کرد. تعداد زیادی از این نوع کتابها موجود نبود و پیدا کردن آنها به سادگی کتاب های خارجی نبود.

اما با وجود نویسندگانی از قبیل «چینوا آچه به» و «کامارا» یک تغییر جهت ذهنی، از درک ادبی را تجربه کردم. من متوجه شدم که افرادی چون من _ دخترانی با پوستی به رنگ شکلات _ که موهای عجیب و غریب‌شان دم اسبی نمی‌شود نیز، می توانند در ادبیات وجود داشته باشند. شروع کردم به نوشتن درباره چیزهایی که می شناختم.

اینک، من عاشق آن کتاب‌های آمریکایی و بریتانیایی هستم که خواندم. این کتاب ها تخیلات مرا پرورش دادند و دنیای تازه ای را بر من گشودند. اما نتیجه ی غیر عمدی این کتاب ها این بود که من نمی دانستم که افرادی چون من می توانند در ادبیات وجود داشته باشند. بنابراین تاثیری که کشف نویسندگان آفریقایی بر من داشت این بود: این کشف مرا از داشتن تنها یک داستان درباره اینکه کتابها چگونه هستند، نجات داد.

من از یک خانواده معمولی و سطح متوسط هستم. پدرم پرفسور بود. مادرم مدیر بود. بنابراین آن چنان که مرسوم بود برای کمک به کارهای خانگی اشخاصی از روستاهای نزدیک می آمدند و با ما زندگی می کردند. از این‌رو، زمانی که من هشت ساله شدم ما یک خدمتکار پسر جدید گرفتیم. نام او فید بود. تنها چیزی که مادرم درباره او به ما می گفت، این بود که؛ «خانواده ی او بسیار فقیر است». مادرم سیب زمینی هندی، برنج و لباس‌های کهنه را برای خانواده او می فرستاد. زمانی که من شامم را تمام نمی کردم مادرم می گفت: «غذایت را تمام کن! مگر نمی دانی که افرادی مانند خانواده فید چیزی برای خوردن ندارند؟» بنابراین احساس ترحم شدیدی نسبت به خانواده فید می کردم.

تا اینکه، شنبه روزی ما برای دیدار به روستای آنها رفتیم. و مادر او سبدی را با نقشی زیبا به ما نشان داد که برادرش آنرا از الیاف رنگی درست کرده بود. من یکه خوردم. هیچ وقت به این فکر نکرده بودم که کسی در خانواده او بتواند چیزی بسازد. تمام آن چه که در مورد آنها شنیده بودم این بود که؛ آنها تا چه اندازه فقیر بودند. بطوری که برایم غیر ممکن شده بود که از آنها تعریف دیگری بجز فقر داشته باشم. فقر آنها تنها داستان من از آنها بود.

سالها بعد زمانی که نیجریه را ترک کردم تا در ایالت متحده به دانشگاه بروم، در این مورد فکر کردم. در آن زمان 19 ساله بودم. هم خانه آمریکایی من از دیدن من شوکه شده بود. از من سوال کرد که از کجا یاد گرفته ام که به این خوبی انگلیسی صحبت کنم، وقتی من گفتم: زبان رسمی نیجریه انگلیسی است، مبهوت و شوکه شده بود. از من سوال کرد آیا او می تواند به آن‌چه که آن‌را "موسیقی محلی" من می‌نامید گوش دهد، و درنهایت زمانی که من نوار «ماریا کری» را گذاشتم شدیدا نا امید شد. او فکر می کرد من نمی دانستم که چطور از اجاق گاز استفاده کنم.

چیزی که باعث حیرتم بود این بود که؛ او نسبت به من احساس تاسف داشت. حتی قبل از اینکه مرا دیده باشد. موضع پیش فرض او نسبت به من به‌عنوان یک آفریقایی، نوعی حس ترحم و برتری و محافظت از روی خوش‌نیتی بود. هم خانه من تنها یک داستان از آفریقا داشت. تنها داستان فلاکت و بدبختی. در این یک داستان هیچ احتمالی از این که آفریقایی ها شبیه او باشند وجود نداشت. در این یک داستان هیچ احتمالی از این که آفریقایی ها شبیه او باشند وجود نداشت. همین طور احتمال هیچ گونه احساسی پیچیده تر از حس ترحم وجود نداشت. و نه هیچ احتمالی به عنوان یک انسان برابر.

باید بگویم که قبل از اینکه به ایالت متحده بروم، بطور آگاهانه خود را آفریقایی نیافته بودم. اما در ایالت متحده هر زمانی که اسم آفریقا می آمد ، افراد به سمت من برمی گشتند. حتی مهم نبود که من درمورد جاهایی مانند نامیبیا هیچ چیز نمی دانستم. اما من این هویت جدید را باید به آغوش می کشیدم. و اکنون به طریق مختلف خود را آفریقایی می دانم. هرچند هنوز هم بسیار آزرده می شوم زمانی که به آفریقا به‌عنوان یک کشور اشاره می شود. آخرین نمونه آن دو روز پیش در پرواز فوق العاده من- به غیر از این مورد البته - از لاگوس بود که در آن در پرواز ویرجین اعلامیه ای وجود داشت درمورد کارهای خیریه در «هندوستان، آفریقا، و دیگر کشورها».

بنابراین بعد از این که به‌عنوان یک آفریقایی سال‌هایی را در ایالات متحده گذراندم، شروع به درک پاسخ همخانه ام نسبت به خودم کردم. اگر من در نیجریه بزرگ نشده بودم و اگر تمام چیزهایی که در مورد آفریقا می دانستم برگرفته از تصاویر رایج آن بود، من نیز فکر می کردم که آفریقا محل مناظر و حیوانات زیبا و مردم بدون درک و فهم است، که به جنگ های بی معنی و احمقانه می پردازند و از فقر و ایدز می میرند. نمی توانند با خودشان صحبت کنند، و منتظر این هستند که توسط یک خارجی سفید پوست و مهربان نجات داده شوند.. من نیز در آن صورت آفریقا را به همان طریقی می دیدم که در کودکی خانواده فید را دیده بودم.

در نهایت فکر می کنم این تک داستان در مورد آفریقا ، از ادبیات غرب می آید. اینک نقل و قولی از نوشته تاجر لندنی که جان لاک نام داشت، که در سال 1561 به آفریقای غربی دریانوردی کرد و توصیف جالبی از سفرش کرد. بعد از اینکه به آفریقایی های سیاه پوست به‌عنوان " وحشیانی که خانه ندارند" اشاره می کند، می‌نویسد: «همچنین آنها انسان هایی بدون سر هستند، که دهان و چشمانشان در سینه هایشان قرار گرفته است».

هر زمانی که من این را خوانده ام، خنده ام گرفته است. باید این قوه تخیل جان لاک را مورد تحسین قرار داد. اما آنچه در مورد نوشته ی او مهم است، این است که این نوشته نمایشگر آغاز سنت گفتن داستان‌های آفریقایی در غرب است. سنتی که از صحرای آفریقا به‌عنوان محلی از تمام چیزهای منفی، تفاوت ها، تاریکی ها و محلی از افرادی که ، در واژه های شاعر شگرف - رودیارد کیپلین - نصف شیطان، نصف کودک " هستند.

بنابراین شروع به درک هم خانه ی آمریکایی ام کردم، چه بسا که او در سراسر زندگی اش باید انواع متفاوتی از این تک داستان ها را دیده و شنیده باشد. همچنانکه ، من استادی داشتم که روزی به من گفت که رمان من "اصالت آفریقایی" ندارد. خیلی دوست داشتم با او بحث کنم که، برخی اشتباهات در رمان من وجود داشتند، که در برخی از جاها نا موفق بوده ام. اما هیچ وقت فکر نکرده بودم که در دسترسی به چیزی که اصالت آفریقایی است نا موفق بوده باشم. اما هیچ وقت فکر نکرده بودم که در دسترسی به چیزی که اصالت آفریقایی است نا موفق بوده باشم. در حقیقت من نمی دانستم که اصالت آفریقایی به چه مفهومی بود. آن پورفسور به من گفت که شخصیت های من خیلی شبیه او بودند، افرادی تحصیل کرده و از طبقه متوسط. شخصیت های من ماشین می راندند. آنها از گرسنگی نمی‌مردند.

بنابراین آنها آفریقایی اصیل نبودند اما باید سریعا اضافه کنم که من هم در مورد داشتن تنها یک داستان در مورد چیزی، به همان نسبت گنهکارم. چند سال قبل، از ایالت متحده برای بازدید به مکزیک رفتم. در آن زمان جو سیاسی ایالت متحده وخیم بود. هم چنان‌که اغلب در آمریکا رایج است، مهاجرت مترادف با افراد مکزیکی شده بود. داستان‌های بی حد و پایانی در مورد مکزیکی ها بود ، به‌عنوان افرادی که سیستم بهداشت را سر کیسه می کنند، دزدکی از مرزها عبور می کنند، در مرزها دستگیر می شوند و از این قبیل داستان‌ها.

روز اولی را که در گوادالاخارا قدم می زدم را به خاطر می آورم، افرادی را می دیدم که سر کار می روند، در بازار نان مکزیکی درست می کنند، سیگار می کشند، می خندند. به یاد دارم که اول کمی احساس تعجب می کردم. و بعد غرق شرم شدم. متوجه شدم که به حدی غرق پوشش رسانه ها از مکزیکی ها شده بودم، که آنها در ذهنم فقط یک چیز شده بودند؛ مهاجران پست و فرومايه! من به خاطر داشتن تنها یک داستان از مکزیکی ها هیچ وقت نمی توانستم از خودم بیش از آن موقع شرمنده شوم. افراد را تنها به عنوان یک چیز نشان دهید، تنها به عنوان یک چیز، بارها و بارها، افراد را تنها به عنوان یک چیز نشان دهید، این چیزی است که تعریف (داستان ) شما از آنها می شود.

صحبت کردن در مورد داشتن تنها یک داستان در مورد چیزی بدون صحبت کردن در مورد قدرت، غیر ممکن است. کلمه ای وجود دارد- یک کلمه ی اگبو- آن کلمه «نکالی» است.  که هر زمانی که من در مورد ساختارهای قدرت جهان فکر می کنم، این کلمه یک اسم است که به طور آزادانه ترجمه شده است: «برتر از دیگری بودن!».

 همانند دنیای سیاسی و اقتصادی مان، داستان‌ها نیز بر اساس اصل نکالی (برتر از دیگری بودن) تعریف می شوند. اینکه چطور این داستان‌ها گفته شده، چه کسی آنها را گفته، چه زمانی گفته شده اند، چه تعداد داستان گفته شده، همگی واقعا بستگی به قدرت دارد.

قدرت، این توانمندی نیست که فقط داستان شخص دیگری را بیان کنی، بلکه این است که آن داستان را تنها داستان قطعی و مطلق آن شخص بسازی. شاعر فلسطینی - مرید برقوتی- می نویسد: «اگر می خواهید ملتی را پایین بکشید، ساده ترین راه این است که داستان آنها را بیان کنی و اینکه با «دومی» شروع کنی. داستان را با تیر و کمان‌های آمریکایی‌های بومی شروع کن، و نه با ورود بریتانیایی‌ها، در این حالت داستانی کاملا متفاوت خواهی داشت. داستان را با شکست دولت های آفریقایی شروع کن، و نه با ایجاد استعماری دولت های آفریقایی، در این حالت داستانی کاملا متفاوت خواهی داشت».

اخیرا در دانشگاهی صحبت کردم که در آنجا دانش آموزی به من گفت: «باعث شرمساری زیاد بود که مردهای نیجریه‌ای سوءاستفاده کننده های جنسی بودند مانند شخصیت پدر در رمان شما (من)». من به او گفتم: «من رمانی را خوانده بودم که «روانی آمریکایی» نام داشت و باعث شرمساری زیاد بود که جوان های آمریکایی قاتلان زنجیره ای بودند». بدیهی است که  این پاسخ را من در اثر رنجش خفیف دادم.

هیچ وقت برایم پیش نیامده با خواندن رمانی که در آن یک شخصیت ، قاتل زنجیره ای بود، فکر کنم: پس او تا حدی نمایشگر تمام آمریکایی هاست. البته این به دلیل بهتر بودن من از آن دانش آموز نيست، بلکه به دلیل قدرت فرهنگی و اقتصادی آمریکا است. من در مورد آمریکا داستان‌های زیادی داشتم. من Tylerو Updike و Steinbeck وGaitskill رو خونده بودم. من در مورد آمریکا تنها یک داستان نداشتم.

چند سال پیش، زمانی که آموختم که برای اینکه نویسنده ها موفق باشند، انتظار می رود که؛ کودکی بسیار سخت و تلخی را داشته باشند، شروع به فکر کردن درباره چگونگي ابداع رفتارهاي وحشتناکی كردم که والدینم نسبت به من انجام داده بودند. اما حقیقت این است که من کودکی بسیار شادی داشتم، سرشار از خنده و عشق، در خانواده ای نزدیک و صمیمی.

 اما من هم چنین پدر بزرگ هایی داشتم که در اردوگاه های پناهنده گان مردند. پسر عموی من - پل- مرد، چراکه نتوانست از بهداشت و درمان مناسب برخوردار باشد. یکی از نزدیک ترین دوستانم- اکولاما- در سقوط هواپیما مرد، چراکه کامیون آتش‌نشانی‌مان آب نداشت. من تحت سلطه دولت‌های نظامی سرکوبگری بزرگ شدم که تحصیل را به حدی بی ارزش می پنداشتند که گاهی حقوق پدر و مادرم داده نمی شد. و بنابراین، به‌عنوان یک بچه، روزی دیدم که مربا از میز صبحانه ناپدید شد، بعد کره مارگارین ناپدید شد، بعد نان خیلی گران شد، بعد شیر جیره بندی شد. مهم تر از همه، نوعی هنجار ترس سیاسی زندگی مان را به تاراج برد.

تمامي اين داستان‌ها، ماهيت من را شكل داده اند. اما در واقع، اصرار بر این داستان‌های منفی به تنهايي، باعث یکنواخت کردن تجربه من و نادیده گرفتن داستان‌های دیگری است که منِ نوعی را شكل داده است. داشتن تنها یک داستان، کلیشه هایی را خلق می کند. و مشکل کلیشه ها این نیست که آنها غیر واقعی هستند، بلکه این است که آنها کامل و کافی نیستند. آنها سبب می شوند که یک داستان تبدیل شود به تنها داستان. البته آفریقا قاره ای سرشار از مصیبت ها و فلاکت ها است و شمار بی نهایتی از این مصیبت ها، مانند تجاوز جنسی وحشتناک در کنگو وجود دارد. آنهایی که افسرده کننده هستند، مانند واقعیتی که 5.000 نفر برای یک موقعیت شغلی ، درخواست کار می کنند. اما داستان‌های دیگری نیز هستند که درباره فلاکت و مصیبت نیستند. و این بسيار مهم است كه، بايد به اندازه نياز درباره این موارد صحبت شود و نه بيشتر.

همیشه بر این باور بوده ام که تعامل و درک مناسب یک مکان یا یک شخص، بدون تعامل و درک تمامی داستان‌های آن مکان و آن شخص غیر ممکن است. داشتن تنها یک داستان در مورد چیزی، منزلت و شرافت انسان ها را به غارت خواهد برد. این مساله شناخت ما را از انسانیت برابر، دشوار می کند. و به جای تاکید بر شباهت‌ها، بر تفاوت‌ها تاکید دارد.

بنابراین، چه می شد اگر قبل از سفرم به مکزیک مناظره های مهاجرت، بين آمريكايي ها و مکزیکی ها را دنبال مي كردم؟ چه می شد اگر مادرم به ما گفته بود که خانواده فید فقیر و زحمت کش هستند؟ چه می شد اگر شبکه تلوزیونی آفریقایی داشتیم که داستان‌های گوناگون آفریقایی را در سرتاسر جهان پخش می کرد؟ آنچه که نویسنده نیجریه‌ای آن را «توازن در داستان‌ها» می نامد.

چه مي شد، اگر هم اتاقي من، آن ناشر نيجريه اي من را، شخص قابل توجهی که براي دنبال كردن روياهايش و تاسيس چاپخانه کارش را در بانک ترک کرد. یعنی موکتا باکاری را می شناخت؟ حال اين که منطق متعارف این بود، که نیجریه‌ای‌ها ادبیات نمی خوانند. او مخالفت کرد. او احساس کرد که افرادی که می توانند بخوانند، خواهند خواند او مخالفت کرد. او احساس کرد که افرادی که می توانند بخوانند، خواهند خواند اگر ادبیات با هزینه معقول در دسترس‌شان باشد.

كمي بعد از اینکه او اولین رمانم را منتشر کرد، من برای مصاحبه به یک ایستگاه تلویزیونی در لاگوس رفتم. خانمی که در آنجا به عنوان خبرنگار کار می کرد به سمت من آمد و گفت: «من واقعا داستان تو را دوست دارم، اما پایان آن را دوست نداشتم. باید یک دنباله به پایان آن اضافه کنی». او به صحبت‌هایش ادامه داد تا به من بگوید که در پشت بند آن چه بنویسم. در حالی که من نه تنها مفتون این حرکت شده بودم بلکه شدیدا متاثر شده بودم. در اینجا زنی بود از بخش توده های مردم عادی نیجریه‌ای، کسی که گمان نمی رفت در بین خواننده های این کتاب باشد. او نه تنها کتاب را خوانده بود، بلکه حس مالکیت نسبت به آن پیدا کرده بود و به خود این حق را داده بود که به من بگوید در پشت‌بند کتاب چه بنویسم.

چه می شد اگر هم خانه من درباره دوست من فومی اوندا، زن بی پروایی که میزبان یک برنامه تلوزیونی در لاگوس است و مصمم است از داستان‌هایی بگوید که ما ترجیح می دهیم آنها را فراموش کنیم، می دانست؟ چه می شد اگر هم خانه من درباره عمل قلب که هفته گذشته در بیمارستان لاگوس انجام شد، می دانست؟ چه می شد اگر هم خانه من درباره موسیقی معاصر نیجریه می دانست؟ افراد با استعدادی که به زبان های انگلیسی، پیجن، ایگبو، یوروبا، و لجو می خوانند، درحالی که تاثیرهایی را از جی-زد بافلا و باب مارلی گرفته‌اند و آن را با موسیقی اجدادشان ترکیب می کنند. چه می شد اگر هم خانه من در باره خانم وکیلی می دانست که اخیرا به دادگاه نیجریه رفت تا قانون مسخره ای را كه زنان را ملزم می کند تا قبل از تجدید پاسپورت‌های‌شان رضایت همسران‌شان را کسب کند را به چالش بکشد؟ چه می شد اگر هم خانه من در مورد نولی وود می دانست، که پر از افراد مبتکری است که علی رغم مشکلات فنی فیلم هایی را می سازند؟ فیلم هایی بسیار پرطرفدار که واقعا بهترین نمونه هستند از اینکه نیجریه‌ای‌ها تولید خودشان را مصرف می کنند. کسی که به تازگی کسب و کار خود را برای فروش اکستنشن مو شروع کرده است. و یا درباره میلیون‌ها نیجریه‌ای دیگر که کسب و کارهایی را شروع کرده و گاهی با شکست مواجه شده‌اند و یا درباره میلیون‌ها نیجریه‌ای دیگر که کسب و کار هایی را شروع کرده و گاهی با شکست مواجه شده اند، اما کماکان اهداف‌شان را دنبال می کنند.

هر زمانی که در خانه هستم با منابع رایجی که اسباب آزار اغلب نیجریه‌ای‌ها است، مواجه می شوم: زیر ساخت های شکست خورده ما، دولت شکست خورده ما. اما همین طور با انعطاف پذیری خارق‌العاده افرادی که علی‌رغم شرایط دولت رشد می کنند و نه به دلیل شرایط آن. من هر تابستان در لاگوس کارگاه‌های آموزش نوشتن را تدریس می کنم. تعداد افراد متقاضی برایم شگفت‌انگیز است. تعداد زیاد افرادی که مشتاق نوشتن هستند، تا اینکه داستان‌هایی را بگویند.

ناشر نیجریه‌ای من و من به تازگی یک غیر انتفاعی را شروع کرده ایم که "فارافینا تراست" نامیده شده است. ما آرزوهاي بزرگي داريم براي ساختن كتابخانه ها و نوسازی آن هایی که در حال حاضر وجود دارند و فراهم کردن کتاب های مدارس دولتی که هیچ چیزی در کتابخانه هایشان ندارند، همچنین سازمان دهی تعداد بسیار بسیار زیادی از کارگاه های آموزشی خواندن و نوشتن، و برای تمامی افرادی که مشتاقند داستان‌های فراوان ما را بیان کنند. داستان‌ها مهم هستند. برای تمامی افرادی که مشتاقند داستان‌های فراوان ما را بیان کنند.

داستان‌ها مهم هستند. بسیاری از داستان‌ها مهمند. از داستان‌ها برای پایین کشیدن و بیمار کردن استفاده شده است. اما داستان‌ها همچنین می توانند برای قدرت و انسانیت بخشیدن نیز مورد استفاده قرار گیرند. داستان‌ها می توانند شان و منزلت انسان ها را خرد کنند. اما داستان‌ها همچنین می توانند آن شان و منزلت خرد شده را بازسازی کنند.

نویسنده آمریکایی آلیس والکر درباره بستگان جنوبی اش که به شمال نقل مکان کرده بودند اینگونه می نویسد، او آن ها را در كتابي كه در مورد زندگی گذشته آن ها در جنوب است، معرفی می کند. «آن‌ها دور هم می نشستند، درحالی که خودشان کتاب می خواندند، درحالی که به من گوش می دادند تا کتاب بخوانم، و بهشت دیگری بدست می آمد».

علاقمندم که صحبتم را با این تفکر پایان دهم: که زمانی که ما داشتن یک داستان تنها را رد می کنیم، زمانی که درک می کنیم که هیچ گاه یک داستان تنها در مورد یک مکان وجود ندارد، ما بهشت دیگری را بدست می آوریم.

 

 

  • هیچ نظری یافت نشد

نظر خود را اضافه کنید.

0