بند نخستین از «فیل‌صوفی»:

 

فيل.

فيلِ شريف.

فيلِ عزیز، با آن آرامش عظيم، كه در گام‌های استوارش، اعتماد ايستاده‌گی كوه بود.

فيلِ محترم، با آن گوش‌های بزرگ، برای شنيدن هميشه‌گیِ همه چيز و دهانی كوچك برای سكوتِ مقدسِ سپيد.

فيلِ محبوب، با آن بينی بلندِ كنجكاو،  برای كاويدن هر چيز،  بوكشيدن  وُ ره‌يافتن به درون چيزها.

فيلِ مهربان ،  با آن سرِ بزرگ ، كه مغزی گران سنگ در خود دارد ،  برای فهميدن هر چيز.

و حافظه ای، كه همه چيز را در خاطر حفظ می‌كند . حتی پروانه‌ای را كه در هنگام تولد فيل بر روی شبدری چهار پر،  بال می‌زده‌ست.

 

  • هیچ نظری یافت نشد

نظر خود را اضافه کنید.

0